گزارشی از تظاهرات محصلین دارالمعلمین
ولایت بامیان

آرمین
10 سرطان 1388

محصلین دارالمعلمین ولایت بامیان صبح روز دوشنبه مورخ 8 سرطان 1388 مصادف با 29 جون 2009 به علت اینکه 5 تن ازاستادان شان به جرم مسائل سیاسی و تحریک محصلین برعلیه دولت دست نشانده و اربابان اشغالگرامریکایی ازدانشگاه اخراج شده اند دست به مظاهره زدند.
تعداد مظاهره کنندگان حول وهوش 300 نفربود که درین تظاهرات اشتراک نموده بودند و زمانیکه میخواستند از دارالمعلمین به طرف دفتر شورای ولایتی بامیان راهپیمائی کنند توسط پولیس مانع شده ومورد لت و کوب قرارگرفتند.
خواستی که محصلین داشتند تقرر دوباره استادان شان بود و هشدار دادند که اگر این کار نشود دارالمعلمین را ترک خواهند گفت.
عبدالله مخلص به نمایندگی از مظاهره کنندگان به رسانه خبری پژواک گفته بود که استادان برطرف شده ، ستون فقرات دارالمعلمین بوده اند ، اما به علت خصومت شخصی رئیس معارف سبکدوش شده اند. وی ادعا نمود که پولیس در برابر آنها از خشونت کارگرفته و برخی محصلین را لت و کوب کرده است اما سمنوال عبدالرزاق آمر حوزه شهری ولایت بامیان لت و کوب محصلین را رد کرده گفت که پولیس بخاطری مانع مظاهره چیان شد که اگربه سوی دفتر والی میرفتند، امکان داشت خشونت برپا کنند. وی افزود که مقام ولایت و شورای ولایت به خواسته های محصلین پاسخ نداده اند.
ازجانب دیگر محمد رضاء اداء رئیس معارف بامیان میگوید که این پنج تن استادان همواره میخواستند محصلین را بر علیه دولت تحریک نموده و شورش ایجاد نمایند.
اداء شماره مجموعی محصلین دارالمعلمین را 361 تن خوانده مدعی شد که د رمظاهره تمام محصلین نه ، بلکه تعدادی از آنها شرکت داشتند و مظاهره شان بیجا بود.
رئیس معارف گفت: " من حق تقرر و برطرفی استادان را ندارم ، این کار مربوط برنامه وزارت معارف بوده ، هیئت وزارت بما مکتوب داده و بجای این پنج استاد ، دیگران را معرفی نموده است. "
همچنان ازپایان اعتصاب معلمین مکاتب ولسوالی یکاولنگ بامیان خبرداده شده است. رئیس معارف بامیان به آژانس پژواک گفت که تخصیص مکاتب یکاولنگ امروز از سوی وزارت معارف به آنها رسیده و معلمین به اعتصاب کاری خود خاتمه داده اند. نامبرده افزود که قرار است معاشات معلمین تا 25 سرطان اجراء شود.
این اعتصاب به تاریخ 31 جوزا بخاطر عدم تادیه معاشات شش ماهه براه افتاد و به گفته عوض خان عضو نظارت ریاست معارف ولایت بامیان ، در مجموع 56 باب مکتب با داشتن 800 معلم به علت اعتصاب تعطیل شده و هزاران شاگرد از درس بازمانده بودند.
سخنگوی وزارت معارف در روز اول اعتصاب گفته بود که قرار است معاشات معلمین به زودی به بامیان ارسال و توزیع گردد.
این اولین باری نیست که دولت دست نشانده وعده ازدیاد و ارتقاء معاشات استادان و رسیدگی کامل به محصلان را مینماید ، درطول عمر رژیم پوشالی به تمامی خواست های برحق محصلان به نحوی از انحاء یا جواب سرکوب داده شده ویا اینکه با وعده های سر خرمن آنها را ساکت نموده است. محصلین دارلمعلمین ولایت بامیان 29 ثور پارسال نیز دست به تظاهرات  زدند که تظاهرات شان به خشونت گرائید ، دختران لیلیه کابل همچنان طی تظاهراتی که به 8 سرطان 1384 به راه انداخته بودند خود نیز گوشه ائی دیگراز سرکوب قهر آمیز محصلان توسط مزدوران امپریالیستی است، سرکوب اعتصاب غذائی محصلان پوهنتون هرات نیز درسال 1384 میتواند گوشه دیگری ازین اعتراضات روبه گسترش باشد و به عین ترتیب صدها موضوع دیگری که درطول عمر رژیم پوشالی برمردمان ستمدیده و محصلان افغانستانی تحمیل گردیده است.
رژیم دست نشانده همه دار و ندارش را مرهون قوت های متجاوز و اشغالگر امپریالیستی میداند. اما مقامات چنین رژیمی حرف های بیهوده علیه محصلان سرداده و میگویند که ازطرف بیگانگان تحریک میشوند.  
برخورد های غیر انسانی حاکمیت دست نشانده با تود های مردم و خصوصا با محصلین همه را از دولت ناراضی ساخته است ، اما قابل ذکر است که مبارزه بخاطر بدست آوردن حقوق ایثار و خودگذری میخواهد. بدون ایثار و فداکاری هیچ حق وحقوقی بدست نیامده و نمی آید. اگر قرارباشد که ازهیاهوی دولت و یا دوشب زندانی شدن ها ترسید نباید مبارزه کرد و صحبتی از گرفتن حقوق خود داشت !
چیزی که حقیقت دارد این است که رژیم به اصطلاح حاکم کنونی یک رژیم دست نشانده اشغالگران است ، به ساز اربابان امپریالیستی اش میرقصد و کوچکترین توجهی به خواست های برحق مردمان کشور ندارد، مگر اینکه برآورده ساختن این خواست ها در اثرمبارزات توده ها بالایش تحمیل گردد.
موضوع دیگری را که باید خاطرنشان ساخت این است که طرح خواست های صنفی و پیشبرد مبارزات صنفی در صورت برخورداری از حمایت های سیاسی ، باعث تقویت اینگونه مبارزات میگردد و نه باعث تضعیف آنها. وظیفه ورسالت تاریخی مان ایجاب میکند که باید به تمامی شاگردان و محصلان آگاهی سیاسی داده شود تا نسلی که مسئولیت فردای این کشور برعهده اش می افتد یک نسل تسلیم طلب ، انقیاد پذیر و ستم پذیرنباشد ، بلکه یک نسل مبارز، آزادیخواه و سربلند باشد. اگر این کارها صورت نگیرد ، طرح هرگونه خواست صنفی در واقع حکم گدائی از رژیم است و رژیم گدا صفت ذاتا نمیتواند طلب گدائی را لبیک گوید.