معرفی " دسته هشت مارچ زنان افغانستان "

بتاریخ بیستم جدی 1376، مطابق به دهم جنوری 1998، یک اجتماع اعتراضی توسط زنان مهاجر افغانستانی مقیم کویته، علیه پایمالی حقوق زنان در افغانستان، بویژه توسط طالبان و محاصره اقتصادی هزاره جات توسط آنها، در یکی از محلات مهاجر نشین حومۀ شهر کویته، دایر گردید. درین گردهم آیی بیشتر از دوصد تن از زنان و دختران مهاجر افغانستانی شرکت کردند که اکثریت عظیم شانرا تودۀ زنان و دختران و بخش کوچک شانرا تحصیل کرده ها تشکیل میدادند. درین گردهمایی چندین تن از زنان و دختران در خواندن مقالات، ایراد سخنرانی، مصاحبه مطبوعاتی و ارایه قطعنامه جلسه شرکت کردند. از آنجاییکه این نوع گردهمایی زنان مهاجر افغانستانی و اینگونه حرکت مبارزاتی آشکار آنها، برای اولین بار بود که صورت میگرفت، خبر برگزاری جلسه، وسیعاً انعکاس یافت. برگزاری جلسه در میان توده های مهاجرین افغانستانی مقیم کویته و گرد ونواحی آن با استقبال گرم و وسیع مواجه گردید و روزنامه های محلی کویته نیز خبر آنرا انعکاس دادند. همچنان خبر مربوط به تشکیل این گردهمایی در سرویس های خبری فارسی و پشتو، مجله آسیای میانه، اردو، هندی و سرویس جهانی رادوی بی بی سی بصورت جدی منعکس گردید.
بلافاصله پس از تدویر گردهمایی، تهدیدات گروه متعصب و فرقه گرای" سپاه صحابه" بر ضد زنان مبارز آغاز گردید. این گروه مرتجع و مزدور سعی نمود که گردهمایی زنان مبارز را رنگ کاملاً ملیتی و حتا رنگ مذهبی بدهد و آنرا حرکتی صرفاً  از طرف زنان هزاره و حتا زنان شیعه مذهب وانمود نماید، در حالیکه این جلسه فارغ از هر گونه تعصبات مذهبی و سوء استفاده از مذهب و باور های مذهبی بوده و در مورد پایمالی حقوق زنان در افغانستان و خواستهای زنان کشور، دید سرتاسری داشت و بر مبنای این دید، هم علیه طالبان و هم علیه حکومت ربانی ( ائتلاف مخالف طالبان ) موضع گرفت.
" سپاه صحابه" در تهدیدات خود، که در روزنامه های محلی کویته انتشار یافته بود، آشکارا اعلام نمود که اگر حرکت های اعتراضی زنان مهاجر علیه حاکمیت اسلامی طالبان ادامه پیدا نماید، این گروه یکجا با سایر احزاب دینی بلوچستان پاکستان، با استفاده از اسلحه و از طریق برخورد قهری برای سرکوب این حرکت ها اقدام خواهد نمود. اما این تهدیدات باعث توقف در مبارزات زنان نشد بلکه این مبارزات همچنان ادامه یافت.
تقریباً دوماه بعد از تدویر اجتماع اعتراضی دهم جنوری، محفل تجلیلیه روز جهانی زن (هشتم مارچ)، برگزار گردید. این محفل همانند گردهمایی اعتراضی بیستم جدی ( دهم جنوری)، یک اجتماع منفرد و تنها نبود، بلکه بخشی از یک سلسله محافل و اجتماعاتی بود که در مناطق و کشورهای مختلف، توسط زنان مبارز افغانستانی و ایرانی بصورت مشترک و یا جدا جدا ولی در واقع تحت یک برنامه واحد، به پیش برده شد، برنامه ایکه خود بخشی از مبارزات زنان کشورهای مختلف جهان در روز هشتم مارچ 1998 محسوب می گردید.  کارزار مشترک هشت مارچ 1998 زنان مبارز ایرانی و افغانستانی مورد حمایت و پشتیبانی تعداد زیادی از نیروها و شخصیت های مبارز ایرانی و افغانستانی قرار گرفت.
در چوکات این کارزار، چندین محفل و راهپیمایی در چند کشور اروپایی توسط زنان مبارزه ایرانی و افغانستانی براه افتاد. همچنان به عنوان بخشی از این کارزار پیش از هشت صد تن از زنان و دختران افغانستانی، هشتم مارچ 1998 را در شهر کویته جشن گرفتند.
پس از برگزاری مراسم هشتم مارچ 1998 در شهر کویته، نوبت به ملاهای طرفدار جمهوری اسلامی ایران رسید که همانند برادران " سپاه صحابه" شان به واکنش علیه زنان مبارز دست بزنند. عوامل جمهوری اسلامی ایران، در قدم اول از طریق اعزام گماشته های شان در درون محفل تجلیلیه هشت مارچ 1998 سعی به عمل آوردند که در کار برگزاری محفل اخلال به وجود بیاورند. اما از آنجاییکه این نقشه ناکام گردید و عناصر گماشته شده در اثر شهامت رزمجویانۀ برگزار کنندگان محفل مبنی بر دفاع  از مواضع و عملکرد های شان، خجالت زده از محفل بیرون رفتند ، عوامل مذکور، پس از برگزاری محفل خود مستقیماً دست بکار شدند. چند تن از این کاسه لیسان، پس از تلاش چند هفته یی، توانستند از ساحات مختلف محل، در حدود هفده نفر را جمع نمایند و در طی چند جلسه اتهام نامه ایرا علیه زنان مبارز ترتیب نموده و منتشر نمایند. علیرغم اتهامات رذیلانه مطرح شده در این ورق پاره و تبلیغات شفاهی پست همتانه یی که علیه زنان مبارز به پیش برده شد، آنها نتوانستند حمایت مردم محل را علیه " دسته برگزار کننده هشت مارچ" جلب نمایند. اما این تبلیغات و تهدیدات ادامه یافت و در محفل مذهبی روز عید غدیر و همچنان در نماز عید بصورت تهدید آمیز و اخطار گونه تکرار گردید. ولی واکنش بیشتر مردم محل در مقابل این تبلیغات و تهدیدات ناروای شان، فحش و ناسزا به خود انها بود و این امر مشوقی بود برای زنان مبارز که همچنان به کار و پیکار شان ادامه دهند و تهدیدات و هیاهوی رذیلانه کاسه لیسان جمهوری اسلامی ایران را به هیچ گیرند.
تقریباً شش ماه بعد از برگزاری محفل تجلیلیه هشت مارچ 1998، پس از قتل عام مزار شریف توسط طالبان جلسۀ عمومی " دسته هشت مارچ" دایر گردید. در جلسه عمومی دسته، علاوه بر اینکه نام دسته از "دسته برگزار کننده هشت مارچ"  به " دسته هشت مارچ" تبدیل گردید، مواضع دسته در مورد اوضاع فعلی افغانستان، خواستهای عاجل فعلی و خواستهای عمومی ملی – دموکراتیک در قطعنامه جلسه فورمول بندی شده و بیان گردید.
تجلیل از روز جهانی زن در هشتم مارچ 1999، با شکوه تر و وسیع تر از سال قبل بود. بیشتر از یک هزار تن از زنان و دختران مهاجر افغانستانی و تعداد معینی از زنان و دختران پاکستانی در محفل تجلیلیه هشت مارچ 1999 شرکت کردند. شمار زیادی از زنان و دختران – شامل افراد دسته هشت مارچ و سایر زنان و دختران شرکت کننده درمحفل – به ایراد سخنرانی، مقاله خوانی، شعر خوانی و اجرای پارچه های تمثیلی پرداختند. ترکیب شرکت کنندگان محفل رنگارنگ بود، ولی اکثریت آنان را زنان و دختران زحمتکش تشکیل می دادند. محفل تجلیلیه هشت مارچ 1999 به خوبی نشان داد که تبلیغات و تهدیدات رذیلانه علیه زنان مبارز نتوانسته و نمی تواند جلو مبارزات حق طلبانه آنان را بگیرد و مانع شرکت روز افزون توده زنان و دختران در این مبارزات شود.
" دسته هشت مارچ" به علت مواجه شدن با مشکلات تخنیکی، در تجلیل از روز جهانی زن در هشتم مارچ سال 2000 نتوانست زمینه ی گردهمایی وسیع توده یی زنان را فراهم سازد، اما قادر شد اعلامیه ای در چند هزار نسخه در میان مردم پخش نماید. علاوتاً در دهم مارچ سال 2000 نیز اعلامیه ای در چند هزار نسخه، در مورد تشکیل سیمیناری راجع به مسئله زنان توسط طالبان در کابل، در میان مردم پخش گردید.
" دسته هشت مارچ " در دهم دلو سال 1379 ( سی ام جنوری 2001) بخاطر تقبیح قتل عام پیر مردان، زنان و  کودکان یکاولنگی توسط داره ددمنش طالبان، اعلامیه ای بنام "باند طالبان و یک جنایت ددمنشانه دیگر " در چند هزار نسخه در میان مردم پخش نموده است. اینک یک بار دیگر روز جهانی زن فرا رسیده است و " دسته هشت مارچ" افتخار دارد که باز هم از این روز تجلیل به عمل می آورد. خواستها و شعار های مبارزاتی " دسته هشت مارچ " که در قطعنامه های گردهمایی توده یی و نیز در جلسه عمومی دسته بیان و تسریع گردید، عبارت اند از :
1:مبارزه برای سرنگونی شوونیزم مرد سالار حاکم و ایجاد جامعه مبتنی بر تساوی کامل میان زنان و مردان و در این راستا مبارزه برای کسب حقوق و خواستهای عاجل زنان و دختران از قبیل حق کار در بیرون از خانه، حق تحصیل علم، حق آزادی در انتخاب لباس، حق آزادی انتخاب زندگی زناشویی، حق شرکت در فعالیت های اجتماعی و سیاسی و حق شرکت در اداره امور جامعه در تمامی سطوح. این مسیر و خواستها و شعار ها محور مبارزاتی " دسته هشت مارچ " را تشکیل می دهد که در شرایط حاضر از کانال مبارزه علیه شوونیزم حاکم ، بویژه شوونیزم طالبی می گذرد.
2: مبارزه برای ایجاد جامعه عاری از ستم جنسی بدون مبارزه برای ایجاد جامعه عاری از ستم طبقاتی و ستم ملی، به فرجام نهایی خود نخواهد رسید. دورنمایی عالی و هدف غایی " دسته هشت مارچ" را ایجاد جامعه ای تشکیل می دهد که عاری از هر نوع ستم، اعم از ستم طبقاتی، ستم ملی و ستم جنسی باشد و بر این مبنا، علاوه از مبارزه در راه کسب حقوق زنان، برای تامین حقوق زحمتکشان، رهایی از سلطۀ قدرت های یغماگر جهانی و تامین آزادی ملی، نابودی شوونیزم ملی و ستم ملی و بر قراری تساوی میان تمامی ملیت های کشور بر مبنای قبول حق تعیین سرنوشت ملیت ها بدست خود شان، سرنگونی تیوکراسی حاکم و ایجاد نظام دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین از دولت، و بطور خلاصه، برقراری نظام دموکراتیک مردمی، در مرحله فعلی
   مبارزاتی کار و پیکار می نماید.
3:مبارزه در جهت ارتقا و گسترش سطح مبارزاتی انقلابی زنان و همچنان ایجاد هماهنگی و همسویی مبارزاتی در جنبش مترقی حق طلبانه زنان کشور، یکی از وظایف اصلی مبارزاتی " دسته هشت مارچ " محسوب می گردد.
4:مبارزه انقلابی زنان افغانستان بخش لاینفکی از مبارزات انقلابی زنان سراسر جهان می باشد، همانگونه که مبارزات انقلابی مردمان افغانستان درکل، بخش جدایی ناپذیری از مبارزات انقلابی مردمان سراسر جهان را تشکیل می دهد. " دسته هشت مارچ " بر اصل همبستگی با جنبش انقلابی زنان در سایر کشور ها و جنبش انقلابی مردمان جهان در کل، عمیقاً باورمند بوده و برای تحکیم روز افزون پیوند با جنبش انقلابی زنان در سایر کشور ها و جنبش انقلابی جهانی در کل، بگونه مستمر و پیگیر تلاش به عمل می آورد.

زنده باد مبارزه حق طلبانه زنان در سراسر جهـــــــــــــــــــــــــــا ن !