خوابگاه دانشگاه

یا

زندان دختران

با گذشت چندین سال، هنوز هم نهاد های دولتی و غیر دولتی در موارد مختلف گویا برای تامین حقوق انسانی، آزادی، فراهم کردن امکانات، ایجاد سهولتها برای بهبود وضع زندگی و برای محو خشونت علیه زنان فعالیتهای خود را اختصاص داده اند.اما این فعالیتها جز فریب، نیرنگ و برآوردن اهداف شخصی آنهاواربابان اشغالگرشان چیزی دیگری نبوده ونيست كه تاكنون اين فعاليت هاي فريبكارانه جريان دارد.
یکی از این نهاد های دولتی که برای زنان به خصوص دختران فعالیت دارد "خوابگاه دخترانه دانشگاه مرکزی کابل" می باشد. در این خوابگاه تعداد زیاد از دختران برای ادامه و پیشبرد تحصیل شان گرد می آیند. فامیل ها به دلیل دوری راه دختران شانرا برای ادامهء تحصیل روانهء خوابگاه می کنند. در این خوابگاه دانشجویان از سهولت، امکانات، آسایش و راحتی نسبی برخوردار می باشند، اما همه ی این مسایل ظاهر قضیه است. ستم، خشونت، توهین و تحقیر که از هر دو جانب خانواده و کارمندان و پرسونل خوابگاه بالای دختران اعمال می شوند، سهولت و آزادی نسبی را که دختران از آن برخوردار اند ضرب صفر میکند.
در این جا دختران احساس راحتی نمی کنند چون فضای خوابگاه همچون زندان مجهز برای شان خفقان آور می باشد. دختران مجبور و مکلف هستند که در اوقات تعیین شده از خوابگاه خارج و دوباره داخل شوند و حتی از صحن حویلی خوابگاه باید در وقت تعیین شده به سوی سلولهای شان بروند تا دروازهء با پنجرهء آهنین بروی شان بسته شود. پرسان جویان های بی مورد پرسونل از دانشجویان و از سوی دیگر ستم، تحقیر و توهین را که دختران متحمل می شوند باعث می شود تا آنها دچار امراض روحی و روانی و حتی دچار امراض فوق العاده شدید روحی و روانی شوند.
متاسفانه بعضی دانشجویان بی خبر از واقعیتها و حقایق ، همه ی پدیده های غیر انسانی را که بالای شان اعمال می شوند یک امر طبیعی می پندارند و زندگی را مانند زندگی عادی و معمولی به پیش می برند.از طرف دیگر، هستند کسانی که این واقعیتها و حقایق را درک کرده، ناله و شکوه می کنند. ولی با موجودیت نظام مرد سالار، سنتی و زن ستیز از اقدام علیه ستم و مبارزه بر ضد آن عاجز می مانند.
نه! نباید چنین ماند. برای حصول آزادی حقیقی، برابری، صلح و صفا باید مبارزه کرد!
برای رسیدن به هدف ایجاد یک نظام ضد مرد سالاری باید از سیاست انقلابی برای مبارزه علیه نظام مردسالار، زن ستیز و حامیان این نظام کار گرفت.