دوام اشغال افغانستان تا آخر سال 2010

کنفرانس لندن که چندی قبل دائر گردیده بود ، در نوع خود چهارمین کنفرانس در مورد افغانستان بعد از تجاوز امپریالیست های امریکائی و متحدین شان بر این کشور است . کنفرانس بن ، کنفرانس توکیو و کنفرانس برلین به ترتیب در سال های 2001 ، 2002  و 2004  دائر گردیده بودند . کنفرانس بن سر آغاز رسمیت دادن به تجاوز و اشغالگری امپریالیستی توسط یک مرجع ساختگی افغانستانی بود و کنفرانس های توکیو و برلین ادامه آن . با انجام انتخابات پارلمانی برای رژیم دست نشانده و تشکیل پارلمان پوشالی پروسه آغاز شده از کنفرانس بن خاتمه یافت . در کنفرانس بن چنین نمایانده شده بود که بعد از ایجاد قوای مجریه ، قضائیه و مقننه برای حاکمیت پوشالی ، ساختار به اصطلاح دولت افغانستان تکمیل می گردد و این دولت می تواند مستقلا حاکمیت داشته و امنیت در افغانستان را خود تامین نماید . لذا دیگر ضرورتی به حضور قوای خارجی متجاوز و اشغالگر در این کشور وجود نخواهد داشت .
اما با گذر چهار سال از عمر نکبت بار رژِیم دست نشانده ، این رژِیم در اساس همانقدر بی صلاحیت ، پوشالی ، ناتوان و متکی به قوای اشغالگر خارجی باقی ماند که در همان اولین روز های تولد نا مشروعش بود . برای اشغالگران امپریالیست و خائنین ملی ، این موضوع از همان ابتدا روشن و واضح بود . آنها در آن وقت صرفا وانمود می کردند که قوای اشغالگر برای یک مدت محدود در افغانستان خواهند ماند و بعد از آنکه دولت افغانستان را روی پای خودش استاده کردند ، این کشور را ترک خواهند گفت . اما تجربه قوای اشغالگر سوسیال امپریالیست و رژیم دست نشانده شان بار دیگر در افغانستان تکرار گردید .
موقعی که ببرک کارمل ، این شاه شجاع ثانی ، سوار بر میله تانگ روسی به افغانستان وارد گردید و توسط آن اشغالگران ، به قدرت رسید ، ادعا نمود که " قوای دوست " برای مدت کوتاهی در افغانستان باقی خواهند ماند ، چرا که سرکوب یک مشت " اشرار " به وقت زیادی نیاز نخواهد داشت . اناهیتا راتب زاد ، که در تاریخ افغانستان بحیث سمبول زنانه وطنفروشی شناخته شده است ، چند روز بعد از تجاوز قوای سوسیال امپریالیستی به افغانستان ادعا کرد که قوای " اتحاد شوروی بزرگ " قبل از رسیدن نوروز تمامی " اشرار " را تصفیه نموده و امنیت در افغانستان را تامین می نمایند . لذا ضرورت حضور این قوا در افغانستان برای یک مدت موقت صرفا سه ماهه است . اما چنانچه دیدیم این قوا نه سه ماه بلکه تقریبا ده سال در افغانستان باقی ماندند و در آخر هم شکست خورده از این کشور بیرون رفتند .
رژیم پوشالی کرزی از یکطرف ادعا دارد که با تشکیل پارلمان رژیم ، دیگر قوای سه گانه دولتی در افغانستان تکمیل گردیده و این کشور دارای یک دولت ملی منتخب است . ولی از جانب دیگر با ختم پروسه آغاز شده از کنفرانس بن ، به کنفرانس لندن می رود و در خواست می نماید که قوای اشغالگر خارجی برای پنج تا ده سال دیگر کماکان در افغانستان باقی بمانند . رژیم دست نشانده در واقع خواست و نقشه اشغالگران را شکل درخواست افغانستانی می دهد و طبیعی است که چنین درخواستی نمی تواند مورد قبول واقع نگردد . در کنفرانس لندن فیصله گردید که قوای اشغالگر امپریالیستی برای پنج سال دیگر یعنی تا آخر سال 2010  در افغانستان باقی خواهند ماند .
گویا قرار است تا آن موقع پولیس و اردوی رژیم تکمیل گردیده و قادر به " تامین امنیت " در افغانستان گردند . قبلا قرار بود پولیس رژیم تا آخر سال 2006 و اردوی رژیم تا آخر سال 2008 تکمیل گردند . اما اینک تکمیل پولیس برای چهار سال و تکمیل اردو برای دو سال دیگر به تعویق افتاده است .  یقینا تا آن موقع یا بازهم گویا اردو و پولیس تکمیل نخواهند شد و یا اگر تکمیل شوند ، قادر به " تامین امنیت " بصورت مستقل دانسته نخواهند شد و باز هم درخواست ادامه حضور قوای اشغالگر خارجی  از طرف حاکمیت پوشالی مطرح خواهد شد . بطور خلاصه قوای اشغالگر داوطلبانه افغانستان را ترک نمی گویند . آن ها را باید مثل قوای روس با زور از کشور اخراج نمود .